Koken met vrienden voor Libelle Lekker 2013

In 2013 waren we al bezig met wat ons nog altijd het meest drijft: groenten kweken, ermee koken en samen rond de tafel zitten. Dit artikel, dat toen verscheen, laat zien hoe we met vrienden experimenteerden met seizoensgroenten, vuur, eenvoud en plezier. Niet vanuit een groot plan, maar vanuit nieuwsgierigheid en goesting om te leren door te doen. Vandaag is diezelfde passie uitgegroeid tot workshops waarin ik die kennis en ervaring deel met mensen die zelf aan de slag willen: in de tuin, in de keuken en met meer aandacht voor wat het seizoen te bieden heeft. Wat toen begon als samen koken met vrienden, is nu een uitnodiging om mee te leren, te proeven en te ontdekken.

Het artikel:

“ Het huis en de tuin van Guy, Natasja, Chiara en Nelson vormen het decor voor een heus winterfeest. Een volledig kerstinterieur ontbreekt kan niet de bedoeling zijn, maar een aperitiefje onder de oude bomen en bij een warme barbecugloed lijkt organisator Guy, Cédric en Nico wel sfeervol. Zeker als ze, met een beetje hulp van de dames, een gezellig hoekje inrichten met windlichtjes, een lichtslinger en een ouderwetse luster. De mannen hebben zich grondig voorbereid op deze avond. Eerst was er een uitgebreide vergadering over wat ze zouden maken, drie weken geleden volgde een oefensessie in bescheiden bezetting, nadien is nog wat aan de recepten gesleuteld en voor deze avond zijn ze erg gerust: het kan niet misgaan. De kabeljauw met de generaal repetitie werd op het laatste moment nog vervangen door een dubbel kabeljauwhaasje op vel. Dat is overal even dik, kan dus straks op de barbecue gelijkmatig garen en is nadien makkelijk in stukken te snijden.

Vrijdag frituuravond

We zien niet enkel aardappel en ui op het aanrecht, maar ook venkel en peterseliewortel. De tajine van vanavond wordt niet typisch Marokkaans. “We zijn op zoek gegaan naar wintergroenten”, vertelt Guy. En Cédric vult aan: “Maar wel feestelijke groenten. Raapjes vonden we net te weinig glamoureus. We hebben wel wat ontdekking gedaan. Zo had ik nog nooit gehoord van peterseliewortel, die op een kleine pastinaak lijkt.” Terwijl Cédric door de tuin roert, hangt hij nonchalant tegen het aanrecht, en hand in zijn broekzak. De mannen koken met schwung. Ze voelen zich thuis in de keuken. Als Cédric vriendin Liselot na een lange werkdag iets wil opwarmen uit de diepvries, gaat hij toch nog aan de slag met de restjes uit de koelkast. En Guy is zes dagen per week ook in huis. “Alleen op vrijdag kook ik niet”, zegt hij. “Dat is frituuravond.” De mannen hebben al uitgebreid voor elkaar gekookt, maar nog nooit mét elkaar. Guy stelt het volgende voor: “Jij mag fijn zijn, dan ben ik min of meer het wild goed.”

Met bubbels de tuin in

Er staan drie aperitiefhapjes op het menu: bruschette met bospaddenstoelen, spekrolletjes met blauwe kaas, pruimen en witloof en een hamburgertje met geitenkaas en jam. “Het witloof hebben we bij een plaatselijke boer gehaald”, geeft Cédric mee tijdens de voorbereiding. En dan is het vooral wachten tot alle gasten er zijn en de regenbui overgewaaid is. Guy haalt uit voorzorg de oude luster naar binnen en bedenkt een plan B. Maar het regent niet lang en wanneer Jo, de vierde man uit het verhaal, aankomt, gaat de machine meteen met houtskool aan de slag. Liselot arriveert met baby Cas en Nico heeft Neles en Lucy bij zich. Hun mama Tjorn is er al, zij werkt als fotografe mee aan dit verhaal. Zouden we of zouden we niet? Het gezelschap komt optimistisch met hapjes en bubbels de tuin in. Het barbecueuur geeft goed, het gevoel. Neles gaat rond met bruschetta’s en hamburgertjes terwijl Natasha de volwassene van bubbels voorziet. Op een fijn en ongedwongen nieuw jaar!

Ritueel verpakte kabeljauw

Terwijl iedereen verder aperitieft, staan Cédric en Guy alweer ijverig bestek te checken en groenten te snijden. En Guy gaat aan de slag met de vis. Hij laat zich inspireren door Jamie Oliver. “We wikkelen hem in doorweekt krantenpapier, dan blijft hij langer vochtig en kan hij traag garen op de barbecue.” Het inpakken wordt een hele ritus. Terwijl de vis op het rooster ligt, discussiëren de gasten over de perfecte garing. “Je kunt dan onmogelijk weten wanneer hij er net goed is”, zegt iemand. “Zullen we er toch maar even in prikken?” “Nee, we doen het op het gevoel.” Na dik veertig minuten op een zacht grillvuurtje, snijdt Cédric door een boterzachte kabeljauw. Gelukt!

De grote sabayonshow

Het vergt wel nog een dosis teamwerk om de vis uitgepakt te krijgen. Twee mannen houden de plank vast, eentje doet het delicate werk. Intussen is ook de tajine op haar best en wanneer een half uur later iedereen klaar is voor iets zoets, begint Nico aan zijn overduidelijk beroemde sabayon. “Ik serveer hem zoals ik hem leerde kennen in mijn lievelingsrestaurant, Grade in Gent: een champagne-sabayon over een bolletje vanille-ijs.” Hij is show. En bij deze chef mag je alles geloven: worden. “Sabayon is poepsimpel. De eerste keer schrok ik er echt van hoe makkelijk het ging. Je hebt enkel geduld nodig en wat armkracht. En voor vanavond heb ik de regel van drie nog eens opgefrist. Ik heb sabayon nog nooit in zo’n grote hoeveelheid gemaakt en de verhoudingen moeten blijven kloppen.” Halverwege moet hij zijn nummer even laten zakken: “Hoe werkt dat vuur hier eigenlijk?” Nico werkt zichtbaar in het zweet, goochelt met de champagne en wuift uiteindelijk glazen van alle gasten zo rijkelijk dat er net te weinig overblijft voor zichzelf. Maar geen probleem, dan klopt hij gewoon nog een portie.”

Foto’s: Tjorven Boucher

Tekst: Femke Coopman

Make up: Yung Fierens